ja_koniga

San Agustin, 20 maart 2012

Popayan (A) is een echte universiteitstad en wordt beschouwd als het intellectuele centrum van Colombia. 's Avonds zitten de kroegen vol studenten. Voor de verandering hebben we een hotelkamer genomen. De auto staat op een bewaakte parkeerplaats even verderop. Zo kunnen we ons in het nachtleven storten. In een café komen we aan de praat met Ricardo, die ons uitnodigt op de finca van de familie.

De finca ligt een half uur rijden buiten de stad en is een oase van groen en rust. Het is een soort boerderij, waar ze ook anthuriums kweken en koffie verbouwen. Verder zijn er veel wandelpaden aangelegd langs meertjes en watervallen om toeristen te trekken uit de stad.We kunnen daar kamperen. Halma en Ricardo zelf wonen in de stad. We worden ontvangen door Josefina, die samen met haar man de finca beheert. Ricardo laat ons zien hoe honderden koereigers tegen de avond  naar hun slaapplaats op de finca vliegen.

Verschillende mensen raden ons sterk af de weg tussen Popayan en San Agustin te rijden. Eind vorig jaar is er een kopstuk van de FARC in de bergen bij Popayan dood geschoten. Sindsdien is de strijd in het departement Cauca weer opgelaaid. De weg is erg slecht, waardoor je maar langzaam kan rijden. Zo ben je een makkelijke prooi. Er worden bussen en auto's overvallen. Zeker een buitenlandse auto is een risico. Het leger en de politie zijn verantwoordelijk voor de controle in dit gebied. En natuurlijk zeggen zij, dat het overal veilig is. Het is maar 130 km. Vele overlanders hebben de gok genomen. Wij besluiten om een omweg te maken. Dat betekent een volle dag rijden naar Salento (B), bij Armenia, en weer anderhalve dag richting het zuiden via Nieva (C) naar San Agustin (D).

De wegen hebben erg te lijden van de heftige regens het hele jaar door. Er zijn veel aardverschuivingen, waarbij de weg in de diepte is verdwenen. Vaak moeten we lang wachten bij wegwerkzaamheden. Dat schiet niet op, 90 km in 4 uur!!! Onderweg ook veel militaire controles. Bussen worden uitgekamd en mensen gefouilleerd. Wij mogen overal zo doorrijden. Misschien een tip voor Tanja Nijmeijer? Henk leest nu het boek van Ingrid Betancourt.

Bij Salento staan we op de camping van Jorge. In zijn jungle heeft hij 35 huisjes gebouwd, verscholen in het struikgewas. Zijn grote hobby is het houden van slangen. Als geoloog heeft hij een mooie stenen verzameling, met flinke meteorieten. Alles in een museum tentoongesteld.

Boven Salento ligt de Cocora vallei. Hier staan grote concentraties waspalmen. Zestig meter hoge bomen met  kaarsrechte stammen. In Salento lopen we Marije tegen het lijf. Voor het laatst gezien in Huanchaco in Peru. Dat was in december. 's Avonds bijgekletst in een Australische pub.

Even ten noorden van Neiva ligt de enige woestijn van Colombia. Wij staan hier een nacht in de stromende regen, dus er is helaas geen mooie sterrenhemel te zien.

San Agustin moet wel heel erg de moeite waard zijn, na die hele omweg. En dat is het ook. Rondom San Agustin hebben 1000 v Chr. de zgn. Mesita's gewoond. Er is weinig bekend over dit volk. In grote grafheuvels werden de doden in stenen sarcofagen begraven. Voor elke graftombe staat een stenen wachter. Prachtige beelden, waar zelfs soms de kleuren, afkomstig uit het hart van een boom, nog bewaard zijn gebleven. Het is met recht Werelderfgoed. Veel beelden zijn te zien in het archeologische park, maar de mooiste exemplaren staan boven op de heuvels in de wijde omgeving van San Agustin. Daarvoor rijden we loeisteile weggetjes in het dal van de rivier de Magdalena. Tot grote vreugde van Henk moeten we ook nog vreselijk door de modder. Wat is het hier groen. Veel koffieplantages en vooral de bamboebossen springen er uit.

Woensdag 21 maart gaan we verder richting Bogota.