De Kersenbloesem Achterna

By Henk & Marianne Nijlunsing
De Bloesem Achterna

Japan, 13 mei 2016

Terug in Tokyo laten we bij de JAF, de Japanse ANWB, ons Carnet de Passage vertalen. Dat maakt de procedure in de haven een stuk makkelijker. Een gratis service. Waar zo’n ANWB lidmaatschap al niet goed voor is. Bij de JAF helpen ze ons aan een contactpersoon die een WA-verzekering voor de auto regelt. Hij bestelt ook alvast 2 nieuwe banden en een voorruit. We hebben een adres van de scheepsagent in Yokohama, die de ontscheping van onze auto zal regelen. We proberen een taxi te nemen naar hun kantoor, maar geen taxichauffeur die begrijpt waar hij ons naar toe moet brengen. Een beetje hulpeloos kijken we om ons heen. Drie heren, die wat Engels spreken, willen ons wel helpen. Ze bellen de agent en schrijven in het Japans het juiste adres op. Kijk, daar hebben we wat aan.

Hulp Van Hogerhand
Hulp Van Hogerhand

Op het kantoor van de agent spreekt bijna niemand een beetje Engels. We betalen alvast de havenkosten van € 56. Met veel moeite begrijpen we dat we de auto pas dinsdag uit de haven kunnen halen. Al met al 4 dagen later dan waar we op gerekend hadden, want het schip had ook een paar dagen vertraging.

In Yokohama logeren we bij Shigeko (Servas) en haar zoon. ’s Avonds om 21.00 uur voelen we de eerste aardbeving. Gelijk wordt de TV aangezet en na een kwartiertje komen de eerste berichten binnen. Kumamoto is het zwaarst getroffen. Nog maar 4 dagen geleden hebben we daar 2 nachten geslapen.

Later is er een nog een zwaardere aardbeving in de buurt van Beppu. Er zijn gelukkig weinig slachtoffers, maar de schade is groot. Veel mensen hebben geen dak meer boven hun hoofd en tot overmaat van ramp gaat het dagenlang regenen met als gevolg aardverschuivingen en modderstromen. De hulpverlening komt snel op gang en is goed geregeld. Je kunt merken dat Japan gewend is aan natuurrampen. Het meubilair in het huis van Shigeko leunt tegen de muur zodat het niet voorover valt bij een aardbeving. De deurtjes hebben zelfs een speciale sluiting zodat ze niet open vallen en alles je om de oren vliegt.

Voor de laatste keer maken we gebruik van onze JR Railpas en nemen de trein naar Takayama in de Japanse Alpen. Daar valt elk jaar twee meter sneeuw. De daken van de huizen lopen extra schuin, zodat de sneeuw er makkelijk van afschuift.

Terug in Yokohama vinden we een heerlijk wit biertje bij de Yokohama brouwerij om de hoek van het hotel.

Dinsdagochtend staan we om half negen al bij het douanekantoor. De man, die alle formulieren in ontvangst neemt, kijkt bedenkelijk. Er wordt druk in boeken gebladerd en gebeld. Vier mensen houden zich bezig met onze zaak. Uiteindelijk geeft de vertaling van de JAF verheldering. De auto wordt nog wel in Henk zijn paspoort bijgeschreven.

Een Half Miljoen, Dat Is Niet Niks
Een Half Miljoen, Dat Is Niet Niks

Dan naar de haven met ons betalingsbewijs. We krijgen de auto direct mee. Hij wordt niet eens geïnspecteerd. Zo eenvoudig is de procedure in de haven nog nooit geweest. En goedkoop. De douane is zelfs gratis. Onze GPS wil de Japanse kaarten niet laden. Dan maar navigeren met behulp van de kaart in de iPhone. Dat gaat prima, maar bij elke afslag staan alleen de Japanse tekens vermeld. Zo leer je snel het Japanse schrift herkennen.

Het is een wirwar van wegen met veel viaducten. En dan nog links rijden ook. Gelukkig kunnen we de garage van onze contactpersoon vinden. Eerst wordt de voorruit vervangen. De oude ruit wordt eruit gesloopt en loopt nog meer scheuren op. Dan blijkt de nieuwe ruit niet te passen. Wel even schrikken. Gelukkig wordt er binnen 3 uur een passende ruit geleverd.

Dezelfde dag worden de nieuwe banden gemonteerd. Het is inmiddels al donker en we willen niet meer verder rijden aan de verkeerde kant van de weg. Daarom slapen we midden in de stad op de parkeerplaats van een 24 uurs winkel met WC. Niemand die ons lastig valt. We voelen ons in Japan erg veilig.

Veel mensen in Japan lopen met een mondkapje voor, terwijl wij de luchtvervuiling wel mee vinden vallen. Er wordt hier nog veel gerookt en overal zijn speciale rookruimtes. Loopt er een man voor ons. Mondkapje voor. Stapt het rookhok in. Doet zijn mondkapje naar beneden en steekt een cigaret op! Rare jongens, die Japanners.?$#!

Om de drukke stad zo veel mogelijk te vermijden nemen we de veerboot naar het schiereiland Chiba. Hier bereiken we de mijlpaal van 500.000 km!

Net als in Frankrijk heb je de keuze tussen de gewone weg en de expressweg (snelweg met tol). Op de gewone weg sukkel je met 50 km/h steeds door stedelijk gebied met heel veel stoplichten. Veel te zien is er niet onderweg, behalve schreeuwerige reclameborden die we toch niet kunnen lezen. Dat schiet niet echt op. Dus dan maar de expressweg, die behoorlijk prijzig is. Deze zijn vaak maar 2 baans. Zo’n gebrek aan ruimte is er in Japan. Maar je mag tenminste 70 of 80 km/h rijden. Waar niemand zich aan houdt trouwens.

Via de oostkust rijden we naar Sendai. Onderweg zien we de gevolgen van de aardbeving en de daarop volgende tsunami in 2011, waarbij 20.000 mensen zijn omgekomen. De atoomcentrale bij Fukushima is daarbij ernstig beschadigd en ligt stil. Rondom de centrale wonen nog steeds geen mensen. De doorgaande weg is nu wel open gesteld. Boven de weg wordt de straling in micro Sievert aangegeven. Alle zijwegen zijn afgezet en worden bewaakt door mannen in oranje pakken met maskers voor.

In Sendai logeren we bij Sachiko en Masumi (Servas). Gelukkig ligt er dit keer een extra matrasje onder de futon. Masumi heeft een export bedrijf. Hij heeft een prachtige BMW maar hij neemt ons mee naar zijn kantoor in zijn trots. Een klassieke Mitsubishi-oldtimer van 30 jaar oud. We maken kennis met het personeel die zoals gewoonlijk buigen als knipmessen. We moeten er nog steeds om lachen, maar zelf doen we lustig mee. Benieuwd of we het hebben afgeleerd voordat we weer thuis zijn.

We maken een prachtige boottocht langs de Matsushima eilandjes, die een mooie golfbreker waren voor de tsunami van 2011. Op het monument kun je zien hoe hoog het water is gekomen.

De tweede wereldoorlog is een gevoelig onderwerp, waar ze liever niet over willen praten. We leggen uit dat Nederland extra betrokken was vanwege Indonesië. Masumi komt uit een groot gezin. Net als in Duitsland was het motto: veel kinderen maken voor mankracht in de oorlog. Toen Masumi in 1945 werd geboren, is zijn oudste broer in de Filippijnen omgekomen.

Als we in Sendai de expressweg op willen, blijkt er alleen toegang te zijn voor elektronische betalers. We mogen niet door het poortje en we kunnen ook niet terug, want de rij achter ons groeit snel. Een man begint driftig te gebaren dat we na het poortje een U-turn moeten maken. Het gaat allemaal erg chaotisch en overdreven. Daarna valt het nog niet mee om een andere opgang te vinden. We reizen verder naar het noorden, met de bloesem mee. Het duurt maar een week dat de bomen in volle bloei staan.

Japan heeft ingezet op zonne-energie. Zoals de boeren in Nederland een windmolen bij huis hebben, staat hier een eiland met zonnepanelen naast de boerderij. Wordt voor 50% gesubsidieerd nadat de centrale in Fukushima is uitgevallen.

We steken met de veerboot in 4 uur over naar Hakodate, op het noordelijke eiland Hokkaido. Boven op de berg heb je ’s avonds een prachtig uitzicht over de stad. Meteen een mooie maar tochtige plek om te overnachten. Alle campings zijn nog dicht, dus overnachten we meestal op parkeerplaatsen bij een winkel die 24 uur per dag open is, zodat we een WC bij de hand hebben. Vaak is er ook een restaurant bij.

Op weg naar Sapporo komen we vlak langs de vulkaan Yotei-zan, het evenbeeld van Mt. Fuji.

Het is nog even zoeken naar het huis van Akiro en Aeko (Servas). Ze wonen in een flat. Hun eigen bed hebben ze voor ons opgemaakt. Zelf slapen ze op de grond. Protesteren helpt niet. Ook hier hebben ze geen wifi. Van de zes Servas adressen die we in Japan bezocht hebben, zijn er maar twee met wifi. Zelfs Mc Donalds heeft hier geen wifi. Dat hadden we wel anders verwacht in Japan. Een groot gedeelte van de reis regelen we onderweg en dan is wifi onontbeerlijk. Alles gaat via de computer. Een hotel boeken, contact met de scheepsagent en correspondentie met Servas. Maar ook contact met het thuisfront.

Sapporo, bekend van de Olympische spelen, heeft inmiddels 2 miljoen inwoners. Veel mensen trekken weg van het platteland. Ook oudere mensen zoeken bij voorkeur de stad op voor goede gezondheidszorg. In de winter wordt hun straat sneeuwvrij gehouden, terwijl ze dat anders zelf moeten doen. Elke winter valt hier twee meter sneeuw, dus dat is heel veel sneeuw schuiven.

We kopen een andere Garmin GPS met meer geheugen, want onze huidige GPS doet er uren over om de kaarten te laden. Deze GPS is speciaal voor de Japanse markt gemaakt. Het is erg moeilijk om alles om te zetten naar Engels. Verder is het een hele verbetering. Op onze weg naar huis is een goede GPS essentieel. Dankzij Gerard (een collega overlander, zie www.exploringtheworld.nl) hebben we alle kaarten op de computer kunnen laden.

Akiro neemt ons mee naar de vissersplaats Otaru. Langs het kanaal staan oude pakhuizen. Op het menu staat heerlijke verse (vaak rauwe) vis. We hebben nog nooit zo veel rauwe vis gegeten in ons leven. Ook gaan we naar een traditionele boogschuttersvereniging, waar de pijlen worden afschoten met veel ceremonieel vertoon.

De winter is nog niet voorbij op Hokkaido. Nachtvorst, sneeuw- en hagelbuien. De kachel moet aan, maar heeft lange tijd niet gedraaid. Pas bij de tweede poging komt ie langzaam op gang. Dat maakt het in de auto een stuk aangenamer.

Helaas geen beren gezien in Shiretoko NP. Deze beren komen oorspronkelijk uit Rusland en zijn zeker zo groot als de Grizzly’s in Alaska. Bij het Kushiro-meer gaat Henk lekker weken in de onsen, terwijl Marianne een wandeling van 2,5 km maakt. Ze is bijna halverwege als ze duidelijk verse sporen ziet van een beer. Luid zingend vervolgt ze haar weg. Waarschijnlijk zo vals, dat ze geen beer heeft gezien. Wel verrassend, want nergens stonden waarschuwingsborden. Een visser die terugkomt heeft wel een berenbel om.

Op de bodem van het Akan-meer zijn kogelronde algenballen gevonden. Dit moet de enige plek ter wereld zijn waar ze voor komen. Ook te bewonderen in het museum. In Kushiro NP, een moerasgebied, hopen we Japanse kraanvogels te zien. Vergeet het maar. De enige kraanvogels die we zien, lopen ver buiten het NP. Vlakbij Hakodate is zelfs een onsen in zee. Daar kun je tussen de rotsen lekker opwarmen. Maar alleen met laag water. Ineens gaat de luidspreker loeien en wordt er wat in het Japans omgeroepen. Komt er een tsunami? Moeten we nou onze handdoek grijpen, naar de auto rennen en maken dat we wegkomen? Gelukkig zijn er ook twee Japanners aan het badderen en die blijven lekker zitten.

Ook makaken zijn gek op de onsen. Velen zitten lekker te suffen in de onsen van de apenrots in Hakodate.

Terug op het hoofdeiland Honsu rijden we via de west kust richting Sakaiminato, waar de veerboot vertrekt.

De Golden Week is begonnen. Heel Japan gaat op familiebezoek of op vakantie. Zelfs alle garages zijn gesloten. Dat is een tegenvaller, want we willen de Bluescruiser nog een goede servicebeurt laten geven, voordat we Japan verlaten en overland terug rijden naar NL. Nu staan de parkeerplaatsen waar we overnachten propvol. En we zien  daar nu ook vele campers. Veel mensen slapen ook in hun gewone personenauto. Niemand komt naar ons toe voor een praatje. Dit hebben we nergens ter wereld nog meegemaakt. Ze zijn te bescheiden en bang om je lastig te vallen. De prachtige rotskust vlak boven Tottori heeft veel basaltstructuren met de Tateiwa rots als hoogtepunt.

Het Adachi Art museum bij Masue heeft een prachtige tuin. Er even doorheen banjeren is er niet bij. Het is een kunstwerk op zich, dat je vanachter glas mag bewonderen.

Een regenachtige dag. Het fotomuseum van de beroemde fotograaf Shoji Ueda is erg de moeite waard. Het museumgebouw(architect Shin Taka Matsu) is zo ontworpen, dat je steeds een prachtige doorkijk hebt op de vulkaan Daisen.

Een dag voordat de veerboot vertrekt, vinden we een Toyota garage, die open is. Ze hebben niet alle filters, maar die hebben we gelukkig zelf bij ons. Een Landcruiser zoals de Bluescruiser is hier nooit verkocht. Dit type is alleen voor de export gemaakt en met heel veel succes!

In Sakaiminato gaan we op 7 mei met de veerboot via Dongue in Zuid Korea naar Vladivostok.

Zes weken zijn we in Japan geweest. Een mooi land om in te reizen met erg aardige mensen. Maar het is wel een cultuurschok. We vonden het wel een gemis dat we geen Japans konden spreken of lezen. Bijzonder weinig mensen spreken Engels. Zelfs bij een informatie centrum is de communicatie moeizaam. Een plattegrond van de stad is alleen in het Japans te verkrijgen. Vind dan maar eens de weg. Het is een verademing, t.o.v. N. Amerika, dat je nergens een fooi hoort te geven. Ze zijn zelfs beledigd als je dat zou doen.

14 thoughts on “De Kersenbloesem Achterna

  • Betty & Gerard 17 mei 2016 at 07:07 Reply

    Gefeliciteerd met de half miljoen kilometers. Het lijkt ons wel speciaal in het geboorteland van de BluesCruiser te rijden. En, we hebben weer wat geleerd, we weten nu wat onsen zijn.
    Goeie reis verder, we zien uit naar de verhalen (en foto’s).

  • Franz Krampf 17 mei 2016 at 07:41 Reply

    Wauw, dat is weer eens een andere tocht dan wat ij van jullie gewend ben. Zelf was ik in 1968/69 in Yokohama en Kobe. Het zal onherkenbaar zijn veranderd. Dat ze daar de onsen hebben is bijzonder, maar vergeet niet dat wij te maken hebben met de hunnen…{];>).
    Ein lieber Gruss und gute Fahrt,
    Diane & Franz

  • Judith Calmeyer Meijburg 17 mei 2016 at 08:11 Reply

    Wat is de website mooi geworden! Misschien wat laat gezien maar dan toch. En je fotos,Henk, weer prachtig. Genoten van jullie verhaal en belevenissen en ook een les vanwege de taalbarriere. Dat er zo weinig wifi is verbaast,inderdaad. Veel succes in de volgende etappe! Groet Mike en Judith CM

  • olaf haitink 17 mei 2016 at 09:14 Reply

    Kampai…..domo domo harigato
    een half miljoen kilometers en ervaringen, woowweeee
    Wat me opvalt is dat jullie Servas huizen nogal westerse
    inboedel hebben, zonder papieren wanden en Japanse
    object d’art.
    We drinken een vodka op jullie volgende avontuur met nog
    minder Engels, kaarten, leesbare borden, gezellige mensen
    etc etc.
    groeten uit Zuid Afrika
    Renske en Olaf

  • Marianne Sanders 17 mei 2016 at 10:34 Reply

    Dank wederom voor jullie geweldige reportage, nu over Japan. Jaren geleden was ik enkele dagen voor een presentatie in Tokyo. Nu zie ik wat ik gemist heb aan het land, prachtige indruk en schitterende foto’s.
    Een welkome afwisseling tussen de dagelijkse mails. Een heel goede reis verder en ik kijk uit naar de volgende reportage.
    Alle goeds,
    Marianne.

  • Arjen Vogel 17 mei 2016 at 15:24 Reply

    Mooi stuk met mooie foto’s, ik heb er van genoten (terwijl ik eigenlijk moet studeren ;)…) !

    Goede reis en heel veel plezier op de volgende etappe!

    Groet,

    Arjen

  • Maurits Geuze 17 mei 2016 at 22:46 Reply

    Hallo H&M. Een bijzonder land, Japan. Het lijkt me inderdaad een cultuurschok zoals je al schrijft. Die Mitsubishi “slechts” 30 jaar oud? Aan het model te zien zou ik hem eerder uit de jaren ’60 schatten. En mooi, die kilometerstand 500.000. Tot het volgende reisverhaal maar weer! Groeten van H&M.

  • Thomas 18 mei 2016 at 08:31 Reply

    Prachtig verhaal over Japan – mooie herinnering ook aan mijn reis destijds door dit bijzondere land waar ik als alleen-reizende zo gastvrij werd ontvangen. Benieuwd naar de komende avonturen in Korea, Rusland etc

    Hartelijke groeten
    Thomas en Ellen

  • Martha en Wiebe 18 mei 2016 at 12:40 Reply

    Henk , Marianne,

    Een prachtig “boekwerk” wordt het zo.
    En wel van de bovenste plank.
    Zeer de moeite waard.
    Veel dank en graag tot het volgende hoofdstuk.

    H.g.
    Martha en Wiebe.

  • Jos Kemme 19 mei 2016 at 09:18 Reply

    Hoi Marianne en Henk,
    Net even jullie verhalen gelezen en de mooie foto’s bekeken. Jullie maken weer een pachtige reis!
    Genieten dus. Wij gaan dit weekend weer naar het Overland-weekend in de Lutte en zullen jullie daar missen.
    Hartelijke groeten, Maria en Jos.

  • Joukje 20 mei 2016 at 13:36 Reply

    Inderdaad een heel andere cultuur. Lijkt me inderdaad speciaal daar 6 weken zo te vertoeven. Goede reis over land!

  • Kees Stokvis 23 mei 2016 at 14:51 Reply

    Was weer een mooi verhaal en prachtige foto’s.

    groetjes
    Lia en Kees

  • Bram en marianne 25 mei 2016 at 07:08 Reply

    Beste Henk en Marianne,

    Met veel aandacht hebben we jullie gevolgd in Japan. Erg moedig van jullie dat je zoveel gedaan en gezien hebt reizend met het openbaar vervoer. Een land waar wij nog maar weinig van kennen, dus was bijna alles nieuw om te lezen. Extra leuk!
    Prachtig gezicht die apen in dat lekkere water.
    Veel plezier in Zuid Korea en vervolg.
    groetjes B en M

  • Hans Haan 26 mei 2016 at 13:07 Reply

    あなたの誕生日おめでとう
    Anata no tanjōbiomedetō
    oftewel:
    생일 축하합니다
    saeng-il chughahabnida
    oftewel:
    Поздравляем Вас с днем ​​рождения
    Pozdravlyayem Vas s dnem ​​rozhdeniya

    Maak er een mooie dag van
    Liefs Elly & Hans

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *