From Russia with Love

By Henk & Marianne Nijlunsing
Marianne betreedt de Zuid-Koreaanse bodem

Siberië, 28 mei 2016

De Bluescruiser verlaat zijn geboortegrond met de veerboot, via Zuid Korea, naar Vladivostok. Gelukkig een glad zeetje.

Twee nachten slapen we op een stapelbed. De Russen in onze hut hebben zoveel spullen gekocht in Japan dat we nauwelijks bij ons bed kunnen komen. Het is geen luxe boot en het Koreaanse eten aan boord is niet geweldig.

In Zuid Korea kunnen we even een paar uurtjes de havenstad Dongea in. Op zondag is het er maar een dooie boel.

 

Uitzwaaicommite
Uitzwaaicommite

Maandag 9 mei komen we stipt op tijd aan in Vladivostok. Eerst varen we onder een lange hoge brug door. Zo te zien is het een moderne stad met hoogbouw. Het is “Victory Day”, viering van het einde van de 2e wereldoorlog. In elke stad zijn er grote militaire parades. Wij zijn snel door de douane, maar met de auto kun je dat wel vergeten op zo’n feestdag. ’s Avonds zien we vanuit ons hotel de vuurwerkshow. De receptioniste in het hotel spreekt zelfs een beetje Nederlands.

Na Japan is Rusland een grote cultuurshock. In Japan was alles zo netjes en schoon. Hier is het overal een zootje. Zo gedisciplineerd als er in Japan wordt gereden, zo chaotisch is het hier, waar behalve het recht van de sterkste ook het recht van de brutaalste geldt. Rusland heeft rechts verkeer, maar 90% van de auto’s hier, heeft een rechts stuur. Allemaal tweedehandsjes uit Japan. Maar wel heel goeie auto’s, want Japanners zijn er ontzettend zuinig op. Ze halen vaak gevaarlijk in. Komt er plotseling een tegenligger aan, dan kunnen ze je vreselijk snijden. Met zo’n rechts stuur kunnen ze dat haarfijn zien. De straten in de stad zitten vol grote gaten. Daar moet nog aan gewerkt worden na de winter. In tegenstelling tot Japan rijden hier veel Landcruisers rond. Dat geeft toch wel een goed gevoel, mochten we problemen met de Bluescruiser krijgen.

Aankomst Dongue
Aankomst Dongue
Haven Vladivostok
Haven Vladivostok

Japanners zijn te verlegen om je aan te spreken. Russen staren je alleen maar indringend aan. Je denkt dan steeds: Heb ik misschien iets van je aan? Toch als je iemand aanspreekt, doen ze hun uiterste best om je te verstaan. Ze zijn ook erg gastvrij. Het taalprobleem is net zo groot als in Japan. Weinig mensen spreken Engels. We proberen snel het Russische schrift onder de knie te krijgen, want er staat niets aan in het Engels. Ben je op zoek naar een restaurant, blijkt het gewoon een winkel te zijn.

De dag na aankomst loodst Svetlana, onze scheepsagent, geroutineerd de auto door de douane heen. Wat een papierwerk. Henk zet wel 20 handtekeningen. En wordt weer niet in de auto gekeken. Havenkosten € 85, scheepsagent €150, verzekering €100 voor 3 maanden. We parkeren de Bluescruiser voor de nacht op de boulevard in het uitgaanscentrum. Een rumoerige eerste overnachting in Rusland. Dan begint onze lange tocht, over land naar huis. Nog heel wat kilometers voor de boeg.

Veel politieposten onderweg, die de snelheid controleren. Vaak staan ze net na de bocht of onder aan de helling. Het is een sport om binnen de snelheidsgrens te blijven. Twee keer worden we, uiterst vriendelijk, aangehouden. Of we Russisch spreken? Lachen en dom kijken is genoeg om te mogen doorrijden. Parkeren in de steden is ook wel een uitdaging. De laatste 8 jaar is het aantal auto’s in Rusland vertienvoudigd. Maar daar hebben ze het volgende op gevonden. Gewoon dubbel parkeren, en dan leg je een papiertje op je dashboard met het nummer van je mobieltje.

In Japan wordt elk stukje land gebruikt. Maar hier is veel moeras, dat onbruikbaar is voor wat dan ook. Geen dichte bossen zoals in Alaska, maar veel groepjes berkenbomen met mooie witte stammetjes. Pril voorjaarsgroen aan de bomen. Stalletjes, waar groente, aardappelen, etc. worden aangeboden.

De weg zit vaak vol gaten, dus opschieten is er niet bij. Veel DAF vrachtwagens, allemaal 2e hands. Dat doet ons Nederlandse hart goed. Natuurlijk ook Kamaz vrachtwagens. Dan moeten we meteen aan de Dakar race denken. De grote concurrenten van Gerard de Rooij. Tanken doen we met een glimlach. Slechts € 0,54/ liter. De Bluescruiser draait veel beter op de Japanse en Russische diesel dan dat zwavelarme bocht uit N Amerika.

We proberen altijd te eten bij een restaurant waar ze een buffet klaar hebben, zodat je kunt aanwijzen wat je wilt hebben. Bestellen vanaf een Russische menukaart is onbegonnen werk. Het eten is veel vetter dan in Japan. De Borch, bietensoep, is veel wateriger als we ons hadden voorgesteld. Marianne is dol op puree. Dat staat altijd op het menu en heet hier ook gewoon puree. Henk probeert vaak een bordje met rauwe of gerookte vis. We eten meestal een warme lunch in een restaurant. Het is zo spotgoedkoop, samen voor € 6. Daar ga je zelf niet voor koken. Bij zon’n restaurant zien we twee keer een ijzeren kooi met een zwarte beer er in. als attractie. Het arme beest. Meteen doodschieten was misschien wel beter geweest dan dat hij de rest van zijn leven zo eenzaam opgesloten moet zitten.

Eerste Pitoreske Wilde Russische Plek
Eerste Pitoreske Wilde Russische Plek

Vlakbij Khabarovsk logeren we bij Lina en haar zoon Igor (Servas). Hele hartelijke mensen. Lina spreekt geen Engels, alleen een beetje Frans. Dat school Frans van ons is toch wel erg ver weggezakt en verdrongen door Spaans. Dat maakt de conversatie moeizaam. Maar we komen een heel eind. Ze is wiskunde en IT lerares. Omdat ze op een dorpsschool werkt, hoeft ze maar de helft te betalen voor huur, water, gas en licht.

De flatgebouwen hebben allemaal stadverwarming. De dikke geïsoleerde buizen lopen bovengronds. Dat ziet er wel erg armoedig uit. Binnen is het net een sauna, want er valt blijkbaar niet veel te regelen. Buiten de dikke jas aan en binnen lopen ze in korte broek. Als het dan nog te warm is, zet je gewoon de ramen open.

Ze wonen in een piepklein appartement. Het gebouw is slecht onderhouden. Onverlichte trappenhuizen en kale stalen entreedeuren. Wat leven wij in NL dan in luxe! Lina is gescheiden en hertrouwt met een Fransman, die ze via het internet heeft leren kennen. Toch woont ze nog in Rusland om voor haar zieke moeder te zorgen en nog een jaar te werken tot aan haar pensioen. We slapen in de Bluescruiser, op een nabije bewaakte parkeerplaats. ’s Nachts loopt er een grote waakhond rond dus dat betekent binnen blijven.

Op het Lenin plein in Khabarovsk spuit een mooie fontein. De stad ligt aan de brede rivier de Amur, de grensrivier met China. Het is de hoofdstad van Oost Siberië. Een drukke stad met 600.000 inwoners. Het kost ons wel 2 uur om de stad door te komen.

Vanaf hier gaat het alleen nog maar naar het westen. Kilometers vreten over een vrij goede weg, die vaak minder eenzaam is dan we dachten. Op elke parkeerplaats staat een inspectiebrug voor auto’s, zodat je makkelijk iets kunt repareren aan je auto. De WC is een gat in de grond en zo vies… Je ruikt hem al van verre. In het begin zijn er grote landbouwpercelen of lopen er koeien over de vlakte. Verderop is het alleen de taiga met af en toe een dorpje. Er hangt de hele dag een verstikkende rook, veroorzaakt door bosbranden. Aan het eind van de dag hebben we het gevoel dat we een pakje sigaretten gerookt hebben.

De eigenaresse van het wegrestaurant waar we lunchen vindt het zo leuk dat we uit NL komen, dat ze meeloopt om de auto te bekijken. En we mogen niet betalen. Toch maar even terug naar binnen om wat geld op tafel te leggen. Ze zijn hier zó arm.

Van Haar Mogen We Niet Betalen
Van Haar Mogen We Niet Betalen

Het is een glooiend landschap met weinig afwisseling. De Duitse fietser, die we tegenkomen, kijkt niet erg vrolijk met die lange stijgingen. Dat is wel afzien.

Bij Chita zijn we terug in de civilisatie. De weg naar Ulan Ude is erg slecht .Er lijkt geen eind aan te komen. Nog erger dan een wasbord-piste. Echt een aanslag op de auto. De vering en de schokbrekers krijgen het zwaar voor de kiezen. Dan maar kalm aan om de boel heel te houden. Om over onszelf maar te zwijgen. ’s Avonds in bed liggen we nog te shaken.

Siberisch Platteland
Siberisch Platteland
27 Koein

Even verderop ligt het Baikelmeer, het grootste zoetwaterbekken van de wereld. Het meer is 636 km lang en 1637 meter diep. Er wordt veel gevist op omul en forel. Het meer wordt gevoed door vele rivieren, maar er is maar 1 uitgang. Aan één kant ligt er nog ijs op het meer. Er blaast een ijzige wind over het water.

We verheugen ons op de warme bron bij Goryachinsk. We hebben het koud en zijn hard toe aan een douche. In plaats van een warm bad staan er op een groot terrein allemaal gebouwen met een nummer erop. Elk gebouw heeft zijn eigen watertje. Als ik binnen ga kijken, wordt er om een boekje gevraagd???? Het blijkt dat je eerst gekeurd moet worden voordat je je in het heilzame water mag onderdompelen. Dat is ons veel te veel gedoe. Met een bakje water kun je je ook goed wassen.

Op het marktpleintje staat Nikolai met zijn vrouw. Zij verkopen zelfgemaakte jam en ingemaakte groente in grote potten, als aanvulling op hun karige pensioen. Nikolai is vliegtuig ingenieur en heeft daardoor wat Engels geleerd. Hij is geïnteresseerd in de auto. Henk geeft een uitgebreide uitleg. We krijgen van Nikolai zijn vrouw 2 potten jam toegestopt en we worden uitgenodigd om later bij hun dacha langs te komen. Ze hebben ook een appartement in de stad waar ze ’s winters wonen.

Bij Barguzin steken we de rivier over naar een prachtige vallei met aan één kant besneeuwde bergen. Boven het dorpje Suvo ligt een mooie rotspartij. In het meertje zien we bergeenden.

We komen Alexander tegen, in een typisch Russisch Gaz-busje, met een paar toeristen. Hij is gids en heeft ook een guesthouse. We vragen of we bij hem kunnen eten en voor de deur overnachten. Hij heeft een traditionele banya. Het is een opgiet sauna, waar druk met berkentakken wordt gezwaaid. Daarnaast staat koud en warm water klaar om je af te spoelen. Zijn vrouw kan heerlijk koken, waarbij de wodka niet ontbreekt.

We rijden naar het schiereiland Svyatoy Nos (heilige neus), dat een NP is. Helaas weinig vogels. Wel een mooi uitzicht over het Baikalmeer en een leuk vissersdorpje.

Vissersdorpje In Het N P
Vissersdorpje In Het N P

Op de terugweg gaan we langs bij Nikolai en zijn vrouw, die aan het Kotokel meer wonen. Wat een gastvrijheid. Alles wordt uit de kast gehaald om het ons naar de zin te maken. Zelf gevangen vis uit het meer. Het is nog heel vroeg in het voorjaar. De aardbeiplantjes moeten elke dag worden besproeid, met water dat uit het meer wordt gepompt.

Terug in Ulan Ude gaan we naar het Mongoolse consulaat om een visum voor 30 dagen aan te vragen. Zonder een spier te vertrekken krijgen we te horen dat we maar 14 dagen krijgen. Waarom???? Vage antwoorden over internationale congressen en verkiezingen. En dan kunnen ze onze veiligheid niet garanderen. Protesteren helpt niet. Voor zo’n laag loketje communiceert het ook niet zo makkelijk. Met een uitnodigingsbrief, geregeld via een reisbureau, kan het wel. Net of onze veiligheid dan wel is gegarandeerd. Het lijkt wel afgesproken werk. Het reisbureau stuurt een mailtje naar Mongolië voor de uitnodiging, waarna de aanvraag voor 30 dagen een formaliteit is. Kosten € 55,- p/p extra en 2 dagen wachten. Want ze zijn maar 3x per week open, en alleen van 10-12 uur. Ondertussen werken wij hard aan dit verhaal.

Bij Alexander in Ust-Barguzin hebben we Carolyn uit Alaska ontmoet. Zij werkt in Ulan Ude aan de universiteit. We mogen bij haar appartement op de parkeerplaats overnachten. ’s Morgens maakt ze een heerlijk ontbijt voor ons en kunnen we douchen. Ideaal. Zij schrijft een boek over de Buryats, de grootste ethnische groep uit deze streek. Uiterlijk hebben ze veel Mongoolse trekken. Hun taal lijkt op Turks en het zijn over het algemeen Boeddhisten. Onderweg zien we vele Datsans, Boeddhistische kloosters.

Entree Van Luxe Appartement Van Carolyn
Entree Van Luxe Appartement Van Carolyn

We hebben wel respect gekregen voor het incasseringsvermogen van de Russen. Sinds het uiteenvallen van de Sovjet Unie zijn velen hun baan kwijt geraakt en vaak ook hun spaargeld op de bank. Ze weten altijd wel de eindjes aan elkaar te knopen en maken er het beste van. De laatste jaren ging het economisch een stuk beter. Nu is het weer crisis. De lonen zijn gedaald, terwijl de prijzen meer dan verdubbeld zijn. Nu De Krim weer bij Rusland hoort, denken vele mensen uit Siberië daar naar toe te verhuizen. Want daar is het veel warmer.

Morgen, 26 mei, rijden we Mongolië in. Na 16 dagen zit Rusland Deel 1 er al weer op. We hebben hier een mooie tijd gehad met veel nieuwe indrukken. Wel nog erg fris. De korte broeken wachten met smart in de kast.

Leninkop
Leninkop

15 thoughts on “From Russia with Love

  • Menno 8 juni 2016 at 07:04 Reply

    stik jaloers
    Menno en Tine

  • Joukje 8 juni 2016 at 07:57 Reply

    Heel wat anders dan Japan ….

  • Jos 8 juni 2016 at 08:55 Reply

    Hoi Maria niet en Henk.
    Was weer leuk om te lezen.
    Jullie zijn flink doorgereden! Dat stuk lijkt ons ook vrij saai.
    Maar toch bijzonder om te zien hoe de Russen in dit desolate gebied weten te overleven.
    Mongolië is dan toch heel andere wereld.
    Hebben jullie al een overnaxhtingsplek in Ulaanbataar?
    Tip: Oasis café & guesthouse. Veilige plek voor de auto en je kunt in de auto slapen met gebruikmaking van alle faciliteiten. Ook auto-onderhoud, wasserette voor je kleren en lekker eten.
    http://Www.guesthouse-Oasis.mn

    Hartelijke groeten, Maria en Jos

  • Arjen Vogel 8 juni 2016 at 09:30 Reply

    Hi Henk & Marianne,

    Jullie avonturen klinken geweldig en daarnaast ook herkenbaar. Ik lees het Russische toverwoord (om de communicatie te versimpelen) vodka maar een keer, dat was in mijn tijd nog wel anders :). Grappig om te zien dat het Mongoolse consulaat precies hetzelfde werkt overal, hetzelfde gedoe in Beijing meegemaakt. Hebben jullie nog even in het Gaz-busje gereden?

    Geniet van Mongolië, ik kijk uit naar jullie nieuwe verhaal!

    Kwam trouwens op de BBC website nog een verhaal over Overlanders tegen: http://www.bbc.com/autos/story/20160517-the-neverending-road-trip . Gaaf hoor….

    Liefs,

    Arjen

    • Henk en Marianne 10 juni 2016 at 05:06

      Hoi Arjen,
      Leuk dat je elke keer een berichtje stuurt.
      We hebben helaas niet in het busje gereden.
      Maar we hebben nog een kans want hier in Mongolië rijden er ook een hele boel rond.
      Die website hadden we al eens bekeken, bedankt voor de tip

      Groeten, H&M

  • Bill French 8 juni 2016 at 10:02 Reply

    What an adventure! Would love to do Russia but Nina is not enthusiastic because of her socialist upbringing. And Mongolia!! I love the stories of the Mongols and Genghis Khan – I’ve read all the books by Conn Iggulden.

    Keep the story running!!

    Lol Bill French ex Cuba

  • renske & olaf haitink 8 juni 2016 at 10:14 Reply

    Jullie zijn wel erg stoer hoor. Het wordt tijd dat jullie
    weer effe naar Zuid Afrika komen. Lekker warm en
    de warme douche altijd overal om de hoek, en bij ons!!

    Tot de volgende mail
    Renske en Olaf

  • Boukje en Jacques 8 juni 2016 at 10:34 Reply

    Ha globetrotters, mooi om weer te lezen en te zien. We nemen maar aan dat jullie nu wel aan cultuurschokken gewend zijn. En eh…..alsmaar naar het westen, op weg naar huis. Ook bijzonder. Goede reis dus, Boukje en Jacques

  • Janneke 8 juni 2016 at 10:38 Reply

    Wat een mooie rapportage weer met prachtige foto’s!
    Bedankt en goede voortzetting van jullie reis gewenst!
    Hartelijke groet,
    Janneke

  • Franz Krampf 8 juni 2016 at 10:47 Reply

    Na Zdravje..!

    Какой хороший фотографии.
    Мы завидуем ясно.
    Держите все между российскими линиями
    Хорошее путешествие,’

    Diane & Franz

  • annemarie 8 juni 2016 at 11:22 Reply

    weer een prachtig verhaal met prachtige foto’s. leuk en interessant te lezen.

  • Jolanda Preghter 9 juni 2016 at 16:26 Reply

    Ohhh geweldig weer die verhalen en wat een foto’s zeg! die Russen toch, ach ja heel veel eten en veel spullen voor de rijke Russen, maar toch ook veel armoede zo te zien. En dan ook nog Russisch leren ook! die arme beren daar, wat een aparte ervaring bij de familie thuis en een ontbijtje uit de streek.
    wat een pracht omgeving in Siberie – Baikelmeer. mooie foto’s wat maken jullie toch weer een hoop mee.
    Jullie kunnen wel een boek schrijven zeg!

    Fijne groetjes en doe voorzichtig en geniet van jullie reis (ook soms afzien) natuurlijk, maar dat zijn jullie wel gewend.
    Gert en Jolanda

  • Maurits Geuze 10 juni 2016 at 15:16 Reply

    Wat een geweldig verhaal weer, vol prachtige ervaringen. En wat een onbekende wereld gaat voor ons verwende westerlingen weer even een beetje open. De woestheid en uitgestrektheid van Siberië lijkt me machtig om mee te maken. En wat is het er mooi, getuige de foto’s. We kijken alweer uit naar jullie volgende aflevering. Wij zijn nu met vakantie in Zweden, in Värmland. Ten noorden van ons lonkt een andere woeste leegte…

    Groeten van Hanneke en Maurits

  • carla kleine staarman 19 juni 2016 at 12:25 Reply

    17/6
    oo wat is de wereld toch mooi , overal !!
    en heerlijk om je foto’s weer te bekijken henk!
    net of we een beetje mee meereizen 🙂

    tot skypes….we zijn nog 3 weken thuis.

    liefs carla

  • Marc en Geertje 22 juni 2016 at 10:25 Reply

    Hallo Henk & Marianne,
    Weer genoten van dit mooie verhaal en foto’s.
    Herkenbare flats zoals ook in China en Letland, de plattegrond komt uit hetzelfde kopieer apparaat.
    Hoe staat het met de Russische en Mongoolse Blues ? of blijft het bij de zelf meegenomen muziek.
    De ontmoetingen met de bewoners zijn al Blues genoeg denk ik.
    Kijk met belangstelling uit naar het vervolg van jullie reis.
    Groetjes Marc & Geertje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *