Het Venijn zit in de Staart

By Henk & Marianne Nijlunsing
Yak voor de kar

Tsaganuur, 6 juli 2016

Het mooiste meer van Mongolië, Khovsgol Nuur, ligt 100 km ten noorden van Moron. Het wordt wel vergeleken met het Baikalmeer.

Het meer is nog bedekt met ijs als we daar aankomen. Het water van het meer is zo zuiver, dat we gerust de watertanks er mee kunnen vullen.

De koeien hebben hier plaats gemaakt voor yaks. Die zien er wild uit met hun lange ruige haren. In het gebied ten westen woont het etnische Tsaguur volk, die rendieren houden.

We kamperen op het terrein van een lodge, want een wild plekje is hier moeilijk te vinden. De kustlijn is volgebouwd met ger camps voor toeristen. Het seizoen begint bijna en alle voorzieningen worden net opgestart. Over een maand komen hier 50.000 toeristen naar toe. Big business.

In de lodge worden kooklessen gegeven door 2 chefkoks uit UB. Leuk om te zien hoe er op een Aga-fornuis, gestookt op hout, nieuwe gerechten worden getest. Lekker om te proeven. Henk bestelt natuurlijk bbq. ’s Avonds zingen ze Mongoolse liederen voor ons. Totdat er een snaar van de gitaar knapt. Het wordt heel gezellig met een fles wodka erbij.

Vanuit Moron begint onze lange tocht naar de westelijke grens van Mongolië met Rusland. Ruim 1000 km, voor het grootste deel over een onverhard boerenweggetje door ongerepte natuur. Inmiddels zijn we handiger geworden met het vinden van de weg. De hoofdroute is ook gemakkelijker te volgen. Toch blijft het spoorzoeken. Het doet ons goed als we een paar toeristen met een gids tegenkomen, die eerlijk toegeeft dat hij soms ook behoorlijk de weg kwijt is. We nemen de bypass bij Tsagaan Uul en zitten meteen weer vast in een modderpoel, waar we zelf makkelijk uitkomen.

Onderweg zien we  boven op een heuvel een grote tent staan met heel veel paarden erom heen en vele auto’s. Daar is vast een festival aan de gang. Helaas is het net afgelopen als we daar aankomen. We kunnen nog wel de huldiging zien van de kampioen worstelaar. Vooral de ouderen lopen in mooie gewaden. Wat zien die vrouwen er toch stoer uit, met die Mongoolse laarzen aan.

Vanaf de hoofdroute naar Uliastay in het zuiden slaan we af in westelijke richting naar Ulaangom. En, heel bijzonder, er staat zelfs een klein richtingbordje op zo’n belangrijke kruising. De weg is zanderig en schiet goed op.

Na Numruk zien we bij een mooie rotspartij een rood stipje staan in de verte. Het zijn 3 Zwitserse mannen in een Landcruiser, die op weg zijn naar China. Voor ons een mooie overnachtingsplek. De Zwitsers gaan na de lunch verder.

In Sognino gaan we op zoek naar een badhuis, waar je een warme douche kunt nemen (€1). In bijna elk dorp vindt je er wel eentje. Henk gaat op onderzoek uit. Daarbij valt hij heel ongelukkig van de trap, recht op zijn gezicht. Gelukkig komt hij er af met wat schaafwonden, een gezwollen kin en een blauw oog.

Hier in de binnenlanden moet je niet je pols breken, zoals Phil uit Engeland overkomen is. Zijn vrouw Lisa moest in 10 uur terug rijden over een moeilijke jeeptrack. In Moron, een stad met 20.000 inwoners, konden ze zijn pols niet goed zetten. Daarvoor moest hij helemaal naar UB vliegen, waar de pols pas dagen later werd gezet.

Tweehonderd kilometer voor Ulaangom zijn ze bezig met het aanleggen van een asfaltweg. Helaas mag er nog niet op gereden worden. We veroorzaken grote stofwolken als we het spoor ernaast volgen. Vlak voor Ulaangom zien we plotseling kamelen. Zelfs een hele ger wordt er op vervoerd.

In het stadje kunnen we geen restaurant vinden wat ons aanstaat. Het draait uit op 3 vette khusuur, vlees in een jasje van gefrituurd deeg.

We ontmoeten Phil en Lisa, die in hetzelfde type Landcruiser rijden als de Bluescruiser. Samen overnachten we bij Uvs Nuur, 100 km ten NW van de stad. Op de steile pas zien we een grote kudde schapen, die door de herder op de motor worden gedreven. De pas is zo steil dat we terug moeten naar low. Phil en Lisa komen uit Engeland/Schotland, maar hebben 7 jaar in Australie gewoond. Nu zijn ze op weg naar hun thuisland. Zij gaan de volgende dag door, richting grens, terwijl wij besluiten nog een dag bij het meer te blijven.

Twee nieuwsgierige herders komen even buurten. Ze bedelen om een sigaret. Ze moeten het doen met een rolletje King pepermunt. Goed voor de tanden!

De laatste etappe naar de grensplaats Tsaganuur zal ons nog lang bij blijven. Onderweg ontmoeten we een groep Mongoolse motorrijders. Met gebaren proberen ze ons duidelijk te maken dat we door een zeer diepe rivier moeten. Zo diep dat het water tot aan het dak komt. De alternatieve route, waar een brug ligt, betekent 2 dagen omrijden over een heel slechte weg. Een man met een auto gebaart ons achter hem aan te rijden. Bij de afslag naar zijn dorp, moeten wij rechtdoor. Daarna moeten we het zelf maar uitzoeken. We komen bij de bewuste rivier!

Marianne gaat meteen op onderzoek uit. De conclusie: stroomt te hard en is te diep. Dus niet doen.

We willen net rechtsomkeert maken en dan… komt er een gammele tractor aanrijden. De gescheurde wangen van de banden worden met krammen bij elkaar gehouden. Een van de mannen spreekt een beetje Engels. Hij laat op zijn mobieltje zien hoe Phil en Lisa even verderop er doorheen getrokken zijn. Dat lijkt goed te gaan en het water komt niet veel hoger dan de motorkap. Dat trekt ons over de streep. Alleen nog even onderhandelen over de prijs. De tractor moet nog weer worden voorzien van nieuw koelwater en motorolie. De kabel wordt vastgemaakt en de 4WD in ”low” gezet. Het eerste stuk gaat prima.

Maar de tractorrijder blijkt weinig ervaring te hebben en aarzelt. Daardoor blijft de kabel niet onder spanning. Als we bij het snelst stromende stuk van de rivier komen, verliest de Bluescruiser grip en drijft af naar links. Daardoor blijven we hangen op de steile rivierbank. Onbeheerst trekt de tractor het sleepoog kapot. Daar staan we hulpeloos met de achterkant nog weggezakt in de rivier. Gelukkig zit er nog een tweede sleepoog aan. Met de tweede poging komen we los. Poeh, dat was wel even schrikken. De rest van de rivier is geen probleem.

Pas in Tsaganuur horen we het hele verhaal van Phil en Lisa zelf. Phil, met zijn arm in het gips, is achter het stuur gekropen bij de rivier. De tractor trekt hun op een plek door de rivier waar het veel dieper is. De rivieroever aan de overkant blijkt zo steil te zijn dat de tractor vast komt te zitten. Gelukkig raakt de sleepkabel los, waardoor Phil achterwaarts op eigen kracht de rivier is uit gereden. Zij hadden de paspoorten al gepakt en stonden op het punt de auto te verlaten. Bang om te worden meegesleurd.

Dan verschijnt er aan de overkant een auto met een ervaren tractorchauffeur. Hij weet een veel betere doorwadingsplaats. Hij verkent de rivier, eerst te voet, arm in arm met iemand anders, en later met de tractor. Pas daarna heeft hij Phil en Lisa er zonder problemen doorheen getrokken. Wij zijn uiteraard op dezelfde plek overgestoken.

Samen bibberen we nog even na. Dit was toch wel de zwaarste oversteek die we ooit met de Bluescruiser hebben gedaan. Als we het van te voren hadden geweten dan waren we beslist 2 dagen omgereden.

We hadden de bijrijder onze camera in handen gedrukt om een video te maken door het achterraam. Geen al te duidelijke beelden, maar toch leuk voor een indruk.

De volgende dag steken we de grens over naar Kazachstan. Mongolië vinden we een heel bijzondere ervaring. Een uniek land met uitgestrekte steppes met grote kuddes en overal gers, nomadententen. Henk voelde zich als een vis in het water met alle jeeptracks. Marianne haalt opgelucht adem dat we er heelhuids doorheen zijn.

11 thoughts on “Het Venijn zit in de Staart

  • Liesbeth en Jan 15 juli 2016 at 15:57 Reply

    Tjonge, jonge…wat een beelden!!!! Het is al spannend om dit zo op de film te zien…dus kan me voorstellen dat dit voor jullie een indrukwekkende ervaring is geweest. Nu maar weer een beetje ontspannen verder reizen!
    Liefs, Jan en Liesbeth

  • Anneriet van Duin 15 juli 2016 at 16:07 Reply

    Hoi Marianne, Henk,
    Als ik jullie foto’s zie dan denk ik dat het tijd wordt dat ik ook een keertje naar Mongolië ga .
    Ik geniet van jullie verhalen .
    Groet
    Anneriet

  • Joukje 15 juli 2016 at 18:37 Reply

    Jullie beleven veel spannende momenten … Hoop dat de verdere reis iets minder enerverend zal zijn. Goede reis verder. Hoop dat jullie net zo’n bijzondere cultuur als in Mongolië zullen aantreffen.

  • Martha en Wiebe 15 juli 2016 at 18:51 Reply

    Zo, hé.
    Dat is nog eens wat.
    Weer heel spannend hoor.
    Of doen jullie het erom?
    Maar ’t is sowieso weer een mooi verhaal.
    En het zijn natuurlijk ook weer hele mooie beelden.
    Wij hopen nou maar dat de avonturen die jullie nog resten, allemaal net zo goed aflopen.
    H.g.
    Martha en Wiebe.

  • renske & olaf haitink 16 juli 2016 at 09:47 Reply

    Wowee dat was bijna bluescruise boatcruise safaris……
    Natte voeten en onderbroek. Jullie zijn wel heel
    erg gelukkig om daar goed doorheen te komen
    (en goed voorbereid met extra trek haken!)
    Tot de volgende keer, en bedankt voor jullie
    geweldige verhalen.
    Renske en Olaf

  • Maurits Geuze 16 juli 2016 at 15:12 Reply

    Wat een avonturen weer zeg! En leuk die video erbij van de “rough crossing”. Ik was denk ik bij voorbaat omgereden. Maar ja, ik ben ook geen terreinrijder… Geen foto van blauwogige Henk? Vervelend genoeg, zo’n valpartij. Veel geluk verder!

    Dreumelse groeten van H&M

  • Kieke & Eef 16 juli 2016 at 22:56 Reply

    Heerlijk verhaal! Ja, Mongolië heeft bij mij ook een speciaal plekje gekregen. Wat een mooi land is het toch! Top foto’s!!! Lekker genieten daar! Kus van ons

  • Jos 23 juli 2016 at 09:02 Reply

    Dat was dus op het nippertje. Jullie komen in ieder geval weer met een mooi verhaal thuis😉.
    En, zoals we hier in Twente zeggen: Doot heanig an !

  • Marc en Geertje 24 juli 2016 at 16:26 Reply

    Hoi jongelui,
    Genieten weer, wat een foto’s !!!! maar jongens take care. Het scheelde niet veel bij deze doorwading, gelukkig goed afgelopen maar wel billen knijpen. Wij wensen jullie een mooie en vooral veilige voortzetting.Goetjes Marc & Geertje

  • Joop en Bea 1 augustus 2016 at 12:12 Reply

    Hallo H+M
    We hebben het spannende verslag bekeken.
    Mooie foto’s,maar waar zin jullie mee bezig?
    Wij weten niet wat gers zijn,graag uitleg.
    Mooi verslag!!!
    Groeten en sterkte met het vervolg van de reis.
    P.S.ik heb je bessen geoogst,en het sap ingevroren.
    Gr .Joop + Bea

  • Arjen Vogel 8 augustus 2016 at 11:25 Reply

    Wow, wat een verhaal en belevenis. Fijn dat alles op z’n pootjes terecht is gekomen, kan me voorstellen dat jullie wat angstige momenten hebben beleefd. Als ik jullie verhaal lees begrijp ik dat Mongolië een speciaal plekje in jullie hart heeft verkregen, waar ik me volledig bij aansluit! Fijn om met jullie mee te lezen en te horen dat alles goed gaat, op de val na, beterschap. Dit keer lees ik het verhaal niet in Groningen, maar in Penang, Maleisië (17/7)! Als de kans zich aanbiedt zie ik graag nog wat meer foto’s , natuurlijk onder het genot van een vodka’tje ;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *