Terug in Almere

By Henk & Marianne Nijlunsing
GPS

Almere, 9 september 2016

Ja, we zijn weer thuis! Dit was de laatste reis met de Bluescruiser. Na 21 jaar trouwe dienst gaan onze wegen scheiden…

Waarom? We zijn de wereld rond, dus dat is klaar. Inmiddels hebben we behoefte aan wat meer comfort, zoals een toilet, een douche, een echte keuken en een vast bed. Henk krijgt langzamerhand wat moeite om het koppelingspedaal te bedienen. Daarom hebben we een MB Sprinter camperbus gekocht met een automatische transmissie.

Terug naar Kirgizië… We zijn precies op tijd voor het paarden festival in Sary Mogul. Het festivalterrein ligt 25 km buiten het dorp aan de voet van de Lenin piek (7100 m). Helaas is de piek steeds in de wolken gehuld. We zitten op 3500 m. De wind, die rechtstreeks van de gletsjer komt, is ijskoud. De skibroek en bodywarmer kunnen weer aan. De traditionele folkloristische muziek is dan wel geen Blues, maar het klinkt goed. Een vrouw speelt op een soort mondharp en een man zingt met een hele lage stem.

’s Ochtends worden de krachten gemeten zonder paarden. De Nederlanders zijn goed vertegenwoordigt en dat zullen ze weten. Met het beenworstelen ligt de Nederlander er voortijdig uit, maar bij het eenmans touwtrekken is Remco oppermachtig. Dus hij wordt al snel omgedoopt tot Rambo. De Nederlandse mannenploeg wint ook het touwtrekken. Bij de vrouwen doet Marianne mee in een Internationale damesploeg. Ze worden eerste!!! De prijs is een strijkijzer. Hmmm ????? Naast Marianne is spontaan een oude Kirgizische man met zo’n typische hoed gaan zitten. Ze kunnen geen woord wisselen, maar hebben samen de grootste pret. Marianne maakt veel indruk op hem omdat ze het touwtrekken heeft gewonnen. De Macha!

Het worstelen op de yak vereist wel enige ervaring. Grote hilariteit als een van de yaks er steeds bij gaat liggen. ’s Middags zijn de paarden aan de beurt. In volle galop moet de ruiter een muntje van de grond oppakken. Dat vraagt veel behendigheid. Dan wordt er zittend op een paard geworsteld. Er wordt verteld dat het paard daarvoor speciaal wordt getraind. Dat lijkt ons wat overdreven. Dan krijgen we een onderdeel voor ongehuwde jongens en meisjes. Het meisje, te paard, krijgt een kleine voorsprong op haar achtervolger. Als de jongen haar inhaalt, verdient hij een zoen. Lukt dat niet dan mag ze hem met de zweep slaan. Het hoogtepunt is een soort polo spel, genaamd Buzkashi, waar de bal bestaat uit een gevulde geitenhuid. Het gaat er ruw aan toe. Omdat de twee ploegen niet van elkaar te onderscheiden zijn, valt er geen touw aan vast te knopen.

Hier ontmoeten we de Duitse motorrijder Martin voor de vierde keer. Hij blijft ons achtervolgen. Of wij hem natuurlijk. De eerste keer was in Siberië, 3 maanden geleden.

Als we de volgende dag de Bluescruiser willen starten, zegt hij van doe het zelf maar. Henk denkt dat de startaccu’s kapot zijn. De slechte wegen in Tadzjikistan met veel wasbord eisen nu hun tol. Gelukkig zijn die sterke Nederlandse mannen nog in het kamp. Dus aanduwen is een fluitje van een cent. We zetten de motor niet af totdat we in Osh nieuwe accu’s gevonden hebben.

We rijden dwars door Kirgizië via Kazarman naar het bergmeer Song Kul op 3000 m. Vele kuddes grazen op de groene heuvels rondom het meer. Prachtig hoe de paardenkuddes galopperen. Terug bij onze vertrouwde garage in Bishkek wordt Henk zijn vermoeden bewaarheid. De kruiskoppelingen moeten worden vervangen. Te weinig smering! Dat bewijst maar weer dat je er toch altijd op je neus bij moet staan tijdens onderhoud.

In Almaty duurt het 3 dagen om een Russisch transitvisum aan te vragen. Ondertussen houden we even vakantie bij het zwembad in Hotel Saraichik. De rest van de dag werken we aan de laatste nieuwsbrief op de website en zitten we binnen met de airco aan. Tussendoor kijken we regelmatig naar de Olympische spelen. Helaas is Kazachstan alleen goed in gewichtheffen, judo, boksen en worstelen. Andere sporten komen nauwelijks aan bod op TV. Gelukkig kunnen we ook veel volgen op Radio 1. De Nederlandse televisie uitzendingen via het internet zijn hier geblokkeerd. Het hotelpersoneel bestelt speciaal een fotogaaf, om van ons met de auto, voor het hotel op de foto te zetten. Zo komen we te hangen in de eregalerij.

Dan beginnen we aan onze lange terugreis naar huis. Eerst 2700 km door Kazachstan over een verrassend goede weg. We hebben gekozen voor de M 32, de meest westelijke weg via Shymkent. Dit is de doorgaande route voor alle vrachtwagens. Het landschap is erg eentonig. De temperatuur loopt op tot 38 graden. Na Kyzylorda passeren we Baykonur. Hier hebben alle Russische lanceringen naar de ruimte plaats gevonden. Yuri Gagarin is hier de grote man. Helaas kun je de lanceerplaats zelf niet zien liggen vanaf de weg, want die ligt 70 km verder op. Een rondleiding moet je minstens 2 maanden van tevoren aanvragen.

 

Toegangscomplex Lanceerbasis Baykonur
Toegangscomplex Lanceerbasis Baykonur

Bij Aralsk gaan we op zoek naar de Aral Zee, die 40 jaar geleden helemaal is opgedroogd. De Russen slokten al het water op voor irrigatie van de katoenvelden. Onvoorstelbaar, Aralsk was een welvarende vissersplaats, met een vloot van vele schepen. Ondanks dat ze nu een dam hebben aangelegd zodat de noordelijke rivier weer is volgelopen, kunnen wij het water vanuit Aralsk niet bereiken. Er grazen nu kuddes kamelen; de schepen van de woestijn. Na uren rijden over de dorre steppe, kom je in Aktobe, een moderne stad met 290.000 inwoners. We komen aan de praat met 3 Nederlandse mannen, die hier kassen aan het bouwen zijn.

Voor Uralsk worden we aangehouden door de politie, die ons tegemoet reed. Eerst controle van de papieren en dan moet Henk plaats nemen in de politie auto. Ze beweren dat hij te hard reed, 115 km per uur, terwijl je hier maar 100 mag. Als bewijs laten ze het verkeersreglement zien en zeggen dat je hier maar 100 km/uur mag rijden. Moeilijk discussiëren met mensen die op dit niveau Engels spreken. Ze beginnen meteen over het betalen van een boete. Als bewijs is er een radarbeeld. Ze kunnen hun apparatuur goed manipuleren. Henk blijft rustig en wordt, wonder boven wonder, niet kwaad. “Zo hard kan de auto helemaal niet rijden, en ik rijdt nooit harder dan 80-90.” En hij weigert te betalen. Henk is zo stellig, dat de agenten beginnen te twijfelen. Na kort overleg met zijn collega, geeft hij alle papieren terug en mogen we doorrijden. Die hadden ze ook mogen houden trouwens. Want we geven nooit de originele papieren.

Op 19 augustus rijden we Rusland in. Wat rijden ze hier toch idioot, hufterig en respectloos. De koelkast stopt ermee. De convertor voor 220 V laat het ook afweten. Het wordt echt tijd om naar huis te gaan. Gelukkig kan Henk dat allemaal weer oplossen. De accu’s werden niet meer opgeladen door de zonnepanelen. Oorzaak was een vernielde zekering die door de slechte wegen in de verdrukking kwam.

We vorderen langzaam, omdat het wegdek erg hobbelig is en omdat er veel bruggen gerepareerd worden. Dan is vaak maar een spoor mogelijk, met als gevolg hele lange files. We overnachten meestal bij een bewaakte truck stop. Het is er wel erg rumoerig. Vooral de koelwagens, die de hele nacht de motor moeten laten draaien, zijn erg irritant. Midden in de nacht komt er een koelwagen vlak naast ons staan en laat de motor nog even extra hard draaien. Terwijl het parkeerterrein praktisch leeg is. Doet hij dat om ons te pesten? Op de M9 haalt Marianne een auto in. De achteropkomende SUV perst zich links door een heel klein gaatje en snijdt ons scherp de berm in. Gelukkig loopt het goed af, omdat Marianne op tijd het stuur omgooit. Waarom? Vond hij dat we te lang op de linker strook bleven rijden of hebben ze een hekel aan westerlingen na alle negatieve propaganda van Poetin?

Als we Rusland willen verlaten, is het nog even spannend. We hebben bij binnenkomst in Kirgizië een importformulier voor de auto gekregen. Er werd gezegd dat we dit formulier af moeten geven als we Rusland bij Letland verlaten. De douanemensen weten niet wat ze hiermee aan moeten. Er worden boeken op na geslagen, uitgebreid gebeld en gezocht op de computer. De mensen achter ons worden erg ongeduldig. Een half uur later wordt er dan toch een stempel gezet en mogen we door.

Letland is een prachtig land met veel bossen en prima wegen. We zijn al een keer in Letland geweest, dus de belangrijkste bezienswaardigheden hebben we al bezocht. We beperken ons daarom tot Ventspils, vanwaar de veerboot vertrekt. Het is een verrassend leuke stad met heel veel kunst. We huren fietsen en hebben nog 2 dagen om even bij te komen van het kilometers vreten.
De veerboot doet er 24 uur over naar Travemunde. Op weg naar Nederland staan we 4 uur in de file bij Hamburg! Dat is weer even wennen.

De eerste nacht in Nederland logeren we bij zus Johanna in Glimmen. Het is tegelijkertijd de laatste nacht in de Bluescruiser. Maar wat een nacht! Donder, bliksem en storm! Dus het dak naar beneden en beneden slapen. Op zondag 28 augustus worden we warm verwelkomd door buren en vrienden in Almere, met een mooie ballonnenboog en allerlei lekkers. De hele middag een spontane party. Wat een geweldig onthaal! De reis zit erop.

Samenvatting laatste etappe van 21 maart tot 28 augustus 2016.

Als we thuis zijn heeft de Bluescruiser er ongeveer 525.000 km op zitten.
De laatste etappe, van Japan via Vladivostok naar huis: ruim 25.000 km in 4 maanden.

Gezien de toestand van de vele karrensporen en andere wegen weinig technische problemen.
Vervangen van de lagers van het linker achterwiel
Vervangen van de kruiskoppelingen van de achterste cardanas
Vervangen van de 2 startaccu’s
Maar geen enkele lekke band

In totaal
14 x een landsgrens gepasseerd
tientallen rivieren doorwaad
heel veel leuke mensen ontmoet
7 x Servas leden bezocht

10 x een nieuwe aflevering op onze website geplaatst

De Bluescruiser is al verkocht.

Buurjongen Chris Wil Weten Waar We Vandaan Komen
Buurjongen Chris Wil Weten Waar We Vandaan Komen

13 thoughts on “Terug in Almere

  • Gert 11 september 2016 at 09:50 Reply

    Welkom thuis. Blij dat jullie veilig en heel terug zijn.
    hartelijke groet en tot snel.
    Jolanda en Gert

  • carla kleine staarman 11 september 2016 at 11:11 Reply

    Prachtig verslag weer!
    Gezellig dat jullie weer een tijdje in de buurt zijn 🙂
    Benieuwd naar de nieuwe camper…..

    Gr Carla

  • Peter en Rita Kanger 11 september 2016 at 11:19 Reply

    Beste luitjes, nou ja wat heet luitjes, zo lui zijn jullie ook weer niet geweest. Wat een ervaringen hebben jullie opgedaan en wat fijn dat velen ervan hebben kunnen meegenieten.

    De Toyo verkocht, dat zal wel even een moeilijk moment geweest zijn, want wat heeft die Japanner zijn best gedaan en aangetoond dat er geen betere zijn om het werk te doen wat jullie ermee hebben gedaan. Tja dat zal wel even wennen worden een goed toilet een goed bed en een gewone eettafel.

    De laatste serie foto’s waren weer van grote klasse en heel mooi om te zien, de mensen daar zien er gelukkig uit en ik hoop dat ze dat ook zijn.

    Vanuit een heel zonnig Zandvoort aan Zee wensen wij jullie het allerbeste. Bij het lezen van jullie verhalen denken wij altijd terug aan jullie eerste 4×4 reisjes samen met ons (de kangeroetjes), wie had ooit kunnen denken, wat jullie daarna allemaal nog zouden doen met die trouwe Toyo.

    Welcome back home
    Peter en Rita

  • Maurits Geuze 11 september 2016 at 12:53 Reply

    Welkom thuis en hulde aan de Bluescruiser. Ik herinner me nog goed dat jullie hem net nieuw hadden. We zijn benieuwd naar zijn opvolger. We horen graag wat jullie volgende plannen zijn.

    Groeten uit Maas en Waal van die andere H&M

  • Uli 11 september 2016 at 19:18 Reply

    Hallo und herzlichen Glueckwunsch zu Euerer bisherigen Rekord-Fahrt. Euer Wagen wandert jetzt sicher nach Japan ins Museum, so wie der Mercedes von Eurem deutschen ‘Mitbewerber auf Welttour’, im Daimler-Museum in Stuttgart stehen wird.
    Es ist ja unwahrscheinlich wie die Zeit vergangen ist, seit wir uns 1989 im ‘Trans-Mongolian’ kennengelernt haben und Ihr spaeter vor Eurer Ost-See-Rundreise in Berlin Station gemacht habt.
    Mit Spannung habe ich ja auch all Eure Abenteuer weiter verfolgt und bin gespannt auf die neuen.
    Ich selbst bin bald wieder auf dem Weg nach Lao und melde mich ‘wie ueblich’ 🙂 dann mal wieder per eMail.
    Weiter ALLES GUTE und GUTE FAHRT!
    Herzliche Gruesse
    Uli aus Berlin

  • Marianne Sanders 11 september 2016 at 22:37 Reply

    Welkom thuis Marianne en Henk, dank voor de mooie verslagen en de schitterende beelden.
    Geniet nog even van de nazomer in jullie lekkere huis alhier.
    Tot ziens vast een keer,
    HG, Marianne.

  • renske & olaf haitink 12 september 2016 at 08:17 Reply

    chapeau voor jullie trouwe bluescruiser. R.I.P.
    bedankt voor alle prachtige verhalen en adembenemende
    photo’s. Geniet van de Hollandse zomer en een portie
    bitterballen met een pilsje
    Liefs
    Renske en Olaf

  • Martha en Wiebe. 12 september 2016 at 08:50 Reply

    Marianne, Henk,

    Heel, heel veel dank voor al jullie boeiende verhalen en bijzonder mooie foto’s.
    Geniet van het even thuis zijn en straks weer heel veel plezier met jullie nieuwe mobiele home.

    H.g.
    Martha en Wiebe.

  • Jos en Maria 12 september 2016 at 15:58 Reply

    Hoi Marianne en Henk,
    Mooi dat jullie weer veilig en gezond ons kikkerlandje bereikt hebben.
    We hebben jullie met veel plezier gevolgd.
    Helaas dus geen Landcruiser meer. Net twee leuke weekends achter de rug: Bushtaxi Treffenin Duitsland en het jaarlijkse clubweekend bij Zeewolde (het weekend met die heftige onweersbui, die jullie een uurtje later in het noorden op het dak kregen.
    Langzaam maar zeker zijn we ons aan het voorbereiden op Afrika.
    We spreken elkaar nog wel.
    Hartelijke groeten, Maria en Jos mi

  • Arjen 12 september 2016 at 16:33 Reply

    Welkom thuis! Ik heb genoten van jullie verhalen en foto’s de afgelopen tijd. Daarnaast ben ik erg benieuwd naar de opvolger van de Bluescruiser :). Geniet van NL en vrienden + familie

  • Franz Krampf 13 september 2016 at 08:21 Reply

    Nou, het zit er dus op.Dit boek is gesloten. We hebben weer gesmuld van de foto’s en verslagen. De komst van de elektronica zal voor jullie de uitkomst van de eeuw zijn geweest. Ik zou wel eens in de verhalen willen duiken die je nooit hoort. Praatjes vol ontzag, jaloersheid, minachting, ongeloof bij elk vertrek achter je rug om worden gefluisterd met het onderwerp: WÁÁR DOEN ZE DAT ALLEMAAL VAN, ZOUDEN ZE….??? Er zijn vast leuke roddels bij. Hebben jullie een logboek van schades en reparaties aangelegd in al die jaren met het verloop daarvan? In ieder geval wensen wij jullie met de nieuwe woonbolide nog veel resterende rustige dagen. De nieuwe koets zal zijn ingericht met een fijne keuken met de nodige pannen, maar zónder panne, kilometer vretend langs de Oude Heerwegen zijn weg wel weer vinden…Voor het nieuwe boek met de nodige hoofdstukken houden wij altijd vrij.
    Succes, Diane & Franz Krampf

  • Marina Hugenholtz 15 september 2016 at 09:34 Reply

    Dat is een rustig idee! Welkom in de mooie nazomer hier!
    Tot snel
    Herman & Marina

  • ab van schaik 8 oktober 2016 at 09:20 Reply

    hallo Henk en Marianne,
    Wat een geweldige tocht hebben jullie gemaakt zeg .
    Ziet er fantastisch uit.
    Ik heb in 2 dagen jullie mooie en leuk geschreven verhaal gelezen en gezien.
    Moet een hele organisatie geweest zijn.Chapeau!
    Misschien zien we elkaar nog eens bij een of ander bluesfeest en kunnen jullie nog wat verhalen vertellen.
    Op bluesgebied is er ook nog genoeg te beleven .Tot ooit.
    vr.gr.
    Ab van Schaik

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *